Իշխող քաղաքական թիմն իր ազդեցության տակ գտնվող փողոցային ագրեսիա գեներացնողին վերածում է հանրային օրակարգ թելադրողի, որտեղ փաստարկին փոխարինում է գոռոցը, բանավեճին՝ ճնշումը, իսկ բանականությանը՝ ամբոխային վարքագիծը, հասարակությունն էլ հայտնվել է բարոյական անդունդի եզրին, քանի որ փողոցն է սկսում կառավարել միտքը, իսկ խուժանը՝ ձևավորել հասարակական կարծիքը…
Ու այստեղ պետությունը կորցնում է ոչ միայն իր քաղաքական մշակույթը, այլև՝ իր ապագան։
Ազգը կործանվում է նախ բարոյապես, հետո՝ ֆիզիկապես։ Իսկ ամենասարսափելին այն է, երբ այդ կործանումը ներկայացվում է որպես խաղաղություն՝ իր հնարավոր ու անհնարին ելևէջներով:
Սոնա Աղեկյան